IRIS
I know the Nieuw-West district and the Lutkemeerpolder from my bike rides, and I started to explore them in more depth when our children moved here. The polder always gave me a sense of abundance. Until the start of this century, grain was still grown there in abundance. For me, the place symbolises space, the horizon and the possibility of producing organic food close to home.
It is remarkable that not every inch of the city needs to be built up, that there can be space for open countryside, nature and sustainable agriculture – places that help us to live differently, to slow down and to consume less.
In November 2021, following successful campaigning by various organisations, Ahold decided not to build any distribution centres in the polder. (A wonderful documentary has been made about the fight to preserve the polder by Bart Melief, MEER/The Last Farm of Amsterdam, available to watch for free on YouTube) Shortly afterwards, the citizens’ initiative Voedselpark Amsterdam was launched, with the aim of preserving as much land as possible for local, affordable food. The plan received support from 25,000 people, but unfortunately a large part of the polder is still at risk of disappearing to make way for industrial buildings. That struck a chord with me, and four years ago I started the Lutkemeerommetjes: walks to show the value of this place and to understand why such decisions are made. Four years on, dozens of people still turn up every month. And I still don’t understand why one of the richest cities on the planet chooses to destroy this unique place.
During the walks, I meet local residents and many young people with a wide range of interests: from biodiversity and soil research to colonial history and its impact on today’s decisions. School pupils are studying pollinators and agricultural pesticides, university students are looking at soil and water quality, and young people are exploring the history of land use and ownership through art and film. This sparks conversations about questions such as: who owns the land, what does food sovereignty mean, and how do we build a fair and sustainable food system?
The Lutkemeerpolder is thus above all a place of encounter, research and awareness-raising, a living learning landscape where different generations and cultures come together. We also started the sunflower protest here. A wonderfully hopeful project! By 2025, thousands of sunflowers will have bloomed in public spaces across the city. In 2026, thousands more flowers will bloom, particularly in Nieuw-West. Through the walks and the sunflowers, I want people to experience just how valuable this place is, how important this soil teeming with life is, and how vital it is to preserve it. Who owns the soil? And why?
Stadsdeel Nieuw-West en de Lutkemeerpolder ken ik van mijn fietstochtjes, en ik ging me er meer in verdiepen toen onze kinderen hier gingen wonen. De polder gaf me altijd een rijk gevoel. Tot begin deze eeuw groeide er nog volop graan. De plek staat voor mij symbool voor ruimte, horizon en de mogelijkheid om biologisch voedsel dichtbij huis te produceren.
Het is bijzonder dat niet ieder stukje stad volgebouwd hoeft te worden, dat er ruimte mag zijn voor open landschap, natuur en duurzame landbouw, plekken die ons helpen anders te leven, te vertragen en minder te consumeren.
In november 2021 besloot, na succesvol actie voeren van verschillende organisaties, Ahold geen distributiehallen in de polder te bouwen. (Over de strijd voor het behoud van de polder is een prachtige documentaire gemaakt door Bart Melief, MEER/The last farm of Amsterdam, gratis te zien op youtube) Kort daarna ontstond het burgerinitiatief Voedselpark Amsterdam, met als doel zoveel mogelijk grond te behouden voor lokaal, betaalbaar voedsel. Het plan kreeg steun van 25.000 mensen, maar helaas dreigt een groot deel van de polder alsnog te verdwijnen voor bedrijfshallen. Dat raakte me, en ik begon vier jaar geleden met de Lutkemeerommetjes: wandelingen om de waarde van deze plek te laten zien en te begrijpen waarom zulke keuzes worden gemaakt. Vier jaar komen er nog steeds maandelijks tientallen mensen op af. En begrijp ik nog steeds niet waarom één van de rijkste steden op deze aardbol ervoor kiest om deze unieke plek te vernietigen.
Tijdens de ommetjes ontmoet ik buurtbewoners en veel jongeren met uiteenlopende interesses: van biodiversiteit en bodemonderzoek tot koloniale geschiedenis en de doorwerking daarvan in de keuzes van vandaag. Scholieren onderzoeken bestuivers en landbouwgif, studenten kijken naar bodem- en waterkwaliteit, en jongeren verkennen via kunst en film de geschiedenis van landgebruik en eigendom. Zo ontstaan gesprekken over vragen als: van wie is de grond, wat betekent voedselsoevereiniteit, en hoe bouwen we aan een rechtvaardig en duurzaam voedselsysteem?
De Lutkemeerpolder is daarmee vooral een plek van ontmoeting, onderzoek en bewustwording, een levend leerlandschap waar verschillende generaties, en culturen samenkomen. We zijn hier ook begonnen met het zonnebloemprotest. Een geweldig hoopvol project! In 2025 zijn duizenden zonnebloemen in de openbare ruimte in de hele stad tot bloei gekomen. In 2026 komen er weer duizenden bloemen in bloei, vooral in Nieuw-West. Met de ommetjes en de zonnebloemen wil ik laten ervaren hoe waardevol deze plek, hoe belangrijk deze bodem vol leven is, is en hoe belangrijk het is haar te behouden. Van wie is de bodem? En waarom?
The Lutkemeerpolder is Amsterdam's last remaining fertile agricultural land, but is under threat of development. Iris is an activist fighting to protect the land.De Lutkemeerpolder is het laatste stuk vruchtbare landbouwgrond dat Amsterdam nog heeft, maar wordt bedreigd door bebouwing. Iris is een activiste die vecht om het land te beschermen.