JUDITH
In 1976, as a 13-year-old girl, I came to live in the rectory on Olijftak (on Arthur van Schendelstraat), the church where my father became a pastor. Five days a week, I cycled to school along the Sloterplas. My brother and I sailed on the Sloterplas and played with the neighborhood children in the square next to the church. Before that, we lived in Steenwijk, and the people there warned us about the “Sodom and Gomorrah” of Amsterdam. I can tell you that we had a wonderful time in Slotermeer.
After wandering around and spending thirty years in Almere in a nice house with a large garden, I am back in Slotermeer.
I always knew I wanted to live in Amsterdam again, and it turned out to be Slotermeer once more. Back to what some people call an “antisocial neighborhood.”
The church is now a mosque, and the rectory is a beautiful extension to the mosque. It's wonderful that the building has retained its function. The neighborhood is different and yet the same, very green, quiet, and pleasant. I feel the same vibe as I did almost 50 years ago.
And... we still have a garden, but now we share a vegetable garden and an orchard with others. We get to know our neighbors there, and they teach us how to garden. The neighbors who come from other countries know much more about nature and growing food than we do. It's really fun to do that together.
And I cycle past the Sloterplas a few times a week to the school where I now work, the same green, peaceful route. I no longer play in the square under the trees, but talk to the people from our garden under the trees. Nature in the neighborhood has been providing peace for 50 years. There are beautiful memories and new ones are being made.
In 1976 ben ik, als 13 jarig meisje in de pastorie aan de Olijftak, (in de Arthur van Schendelstraat) de kerk waar mijn vader predikant werd, komen wonen. Vijf dagen in de week fietste ik naar school langs de Sloterplas. Met mijn broer zeilden we op de Sloterplas en met kinderen uit de buurt speelde we op het plein, naast de kerk. Daarvoor woonden we in Steenwijk, en de mensen daar waarschuwden ons voor “het Sodom en Gomorra” van Amsterdam. Ik kan je zeggen dat we een fijne tijd hebben gehad in Slotermeer.
Na omzwervingen en na dertig jaar Almere in een fijn huis met grote tuin, ben ik weer in Slotermeer.
Ik wist altijd dat ik weer in Amsterdam wilde wonen en het werd weer Slotermeer. Terug naar, volgens sommigen “ asociale buurt” .
De kerk is nu een moskee, de pastorie is een mooie aanbouw aan de moskee. Mooi dat het gebouw zo zijn functie behoudt. De wijk is anders en hetzelfde, heel groen, rustig, gezellig. Ik voel dezelfde vibe als bijna 50 jaar geleden.
En …we hebben nog steeds een tuin, maar nu samen met anderen delen we een moestuin, en een boomgaard. We leren daar de buren kennen, en van hen leren we tuinieren. De buren die uit andere landen komen weten veel meer van natuur en eten verbouwen dan wij. Het is echt leuk om dat samen te doen.
En ik fiets weer paar keer per week langs de Sloterplas naar de school waar ik nu werk, weer dezelfde groene, rustgevende route. Ik speel niet meer op het plein onder de bomen, maar praat met de mensen van onze tuin onder de bomen. De natuur in de wijk blijft al 50 jaar rust geven. Mooie herinnering zijn er en er komen mooie bij.
Judith is involved with Cascoland, an organization which promotes sustainable use of spaces, skills and resources, empowerment of communities and implementation of innovative social & low-tech solutions addressing local needs. They are active throughout Amsterdam Nieuw-West.
Judith is betrokken bij Cascoland, een organisatie die zich inzet voor duurzaam gebruik van ruimtes, vaardigheden en middelen, empowerment van gemeenschappen en implementatie van innovatieve sociale en lowtechoplossingen die inspelen op lokale behoeften. Ze zijn actief in heel Amsterdam Nieuw-West.